Kemal Kıcır
06-07-2007, 19:45
Hayat ne kadar çok sınıyor bizi ;
Hayata bir taş attığımızdan değil ama.Bizi tüm verdikleriyle yaşatan hayat tüm verdikleriyle acıtıyor da.Gözlerimizle gördüğümüz bir dehşet anı.Yüreğimizle tutulduğumuz bir alev kasırgası.
Ya en yakınımızdakiler ölümle yaşam arasında bir kavgaya tutuştuğunda.Hep yaşamın tarafındayız ama hep yaşam kaybediyor çoğunca .
Farkında lığımız mı acıtıyor.Yoksa zaten acımı her şey.
Yoksa ….Yok mu olmalı bilmem.
Peşine düştüğümüz ve kavgasını verdiğimiz ömür törpülediğimiz hayatın toplamı ne ?
Gerçekte kaybetmek ne.
Yanımda olduğun da en ‘ yakın ‘ ım da
Kayıp mıydın sen bana.
Bilmiyorum.Öğrenilecek gibide değil.
Zembereğinden boşalmış bir saat gibi vuran yüreğimi biliyorum.
Sanırım tüm anlamsızlıkların muhatabı da o.Ben hep kayıp gibi sevdim seni.
Ötesi tahayyül sınırlarıma uğramıyor bile.
‘Kaybetmek’
Hiçlik dolayların da kanaması hiç kesilmeyecek yaraların sahibi olmak.
Anlamsız sınırların bir çizeni var mı.
Ölü aşklar mezarlığı diyordu bu ülke Cezmi Ersöz .
Ve imkansız ların.
Gerçekçi olup imkansızın peşinde;olmanın bir imkan sınırı olmalı.
Ya duygularımızın bir hükmü yoksa zamanın karşısında.Korkarım ben sana olan aşkımın zaman karşısında bir gün çaresiz kalmasından.
Dağları bile önünden yıkıp atan ırmak gibi zaman.
Sanırım anlamalı geleni gideni.Ve hayatla ölüm arasında süren bu sonsuz kavgada.
Anların değerini bilmek adınada.Zamana haksızlık etmeli.Yüreklerimiz bir tutulma yaşıyorsa bazen.Hep bir ada var ölümün ve iktidarın kirletemediği.Düşlerimiz de en azından.
Hayata bir taş attığımızdan değil ama.Bizi tüm verdikleriyle yaşatan hayat tüm verdikleriyle acıtıyor da.Gözlerimizle gördüğümüz bir dehşet anı.Yüreğimizle tutulduğumuz bir alev kasırgası.
Ya en yakınımızdakiler ölümle yaşam arasında bir kavgaya tutuştuğunda.Hep yaşamın tarafındayız ama hep yaşam kaybediyor çoğunca .
Farkında lığımız mı acıtıyor.Yoksa zaten acımı her şey.
Yoksa ….Yok mu olmalı bilmem.
Peşine düştüğümüz ve kavgasını verdiğimiz ömür törpülediğimiz hayatın toplamı ne ?
Gerçekte kaybetmek ne.
Yanımda olduğun da en ‘ yakın ‘ ım da
Kayıp mıydın sen bana.
Bilmiyorum.Öğrenilecek gibide değil.
Zembereğinden boşalmış bir saat gibi vuran yüreğimi biliyorum.
Sanırım tüm anlamsızlıkların muhatabı da o.Ben hep kayıp gibi sevdim seni.
Ötesi tahayyül sınırlarıma uğramıyor bile.
‘Kaybetmek’
Hiçlik dolayların da kanaması hiç kesilmeyecek yaraların sahibi olmak.
Anlamsız sınırların bir çizeni var mı.
Ölü aşklar mezarlığı diyordu bu ülke Cezmi Ersöz .
Ve imkansız ların.
Gerçekçi olup imkansızın peşinde;olmanın bir imkan sınırı olmalı.
Ya duygularımızın bir hükmü yoksa zamanın karşısında.Korkarım ben sana olan aşkımın zaman karşısında bir gün çaresiz kalmasından.
Dağları bile önünden yıkıp atan ırmak gibi zaman.
Sanırım anlamalı geleni gideni.Ve hayatla ölüm arasında süren bu sonsuz kavgada.
Anların değerini bilmek adınada.Zamana haksızlık etmeli.Yüreklerimiz bir tutulma yaşıyorsa bazen.Hep bir ada var ölümün ve iktidarın kirletemediği.Düşlerimiz de en azından.