söyleşilerden alıntılar

[Ceren Oğuz]

DOĞAN CÜCELOĞLU SEMİNERİNDEN...
> >Dogan Cüceloglu' nun egitimdeki katilimcilarla
> aralarindaki konusma:
>
> >Ben: Arkadaslar, aranizda ölümcül hastaligi olan
> var mi?
>
> >Katilimcilardan Biri: Allah'a sükür, hocam,
> bildigimiz kadari ile yok.
>
> >B: Ne güzel! Peki, bana, istisnasiz tüm insanlarin,
> yani alti milyar
>
> >insanin da basina gelecegi garanti bir sey söyler
> misiniz? Cevap
>
> >neredeyse otomatik olarak çikar:
>
> >K: Ölüm.
>
> >B: Gerçekten de ölüm tüm insanlarin basina gelecegi
> kaçinilmaz olan tek
>
> >seydir. Dogum da tüm insanlarin basina kesinlikle
> gelmistir,ama bundan
>
> >sonra gelmesi kesin olan tek sey ölümdür. Diger hiç
> biri insanlarin
>
> >tümünün basina gelmeyecektir. Peki, madem
> ölecegimiz garanti, bu benim
>
> >ölümcül bir hastaligim oldugunu göstermez mi?
> Katilimcilar burada
>
> >sessizce, baslariyla onaylamaya baslar. Ölecegim
> belli ise benim
>
> >ölümcül bir hastaligim oldugu da açiktir. Su
> sekilde devam
>
> >ederim:
>
> >Peki, ne zaman ölecegimizi biliyor muyuz?
>
> >K:Hayir
>
> >B:Su saniye içinde olma olasiligi var mi?
>
> >K:Var.
>
> >B:Yarin?
>
> >K:Evet.
>
> >
>
> >B: 30 yil sonra?
>
> >
>
> >K: Olabilir.
>
> >
>
> >B: Peki bunlardan hangisinin sizin basiniza
> gelecegini bili yor
>
> >musunuz?
>
> >Mesela bu aksam eve sag salim varacaginizi nereden
> biliyorsunuz?
>
> >Sinif sessizce dinlemeye devam eder. Çünkü
> genellikle yasama böyle hiç
>
> >bakmamislardir. Sözümü sürdürürüm:
>
> >
>
> >B: Peki bir de tersini düsünelim, bu aksam eve
> döndügünüzde, bu sabah
>
> >evden çikarken sag salim biraktiklarinizi sag bulma
> garantiniz nedir?
>
> >Var midir böyle bir garanti?
>
> >
>
> >K: Yoktur hocam.
>
> >
>
> >B: Peki nereden biliyoruz, az sonra telefonumuzun
> çalmayacagini ve
>
> >evdekilerden birinin az önce öldügünün bize
> söylenmeyecegini?
>
> >Katilimcilar
>
> >burada rahatsiz olmaya baslarlar.
>
> >
>
> >K: Hocam konuyu degistirsek?
>
> >
>
> >B: Ama en yalin ve açik gerçek üzerine konusuyoruz,
> biraz daha devam
>
> >edelim bence. Peki, acaba bunu dün gece
> bilseydiniz, yani evde aksam
>
> >birlikte oldugunuz kisilerden birinin yarin ölüm
> günü oldugunu
>
> >bilseydiniz, o zamani ayni dün gece oldugu biçimde
> mi geçirirdiniz?
>
> >Yoksa farkli seyler mi yapardiniz?
>
> >
>
> >K: Kesinlikle çok farkli geçerdi Hocam.
>
> >
>
> >B: Simdi sizden rica ediyorum, lütfen bir an
> arkaniza yaslanin,
>
> >gözlerinizi kapatin ve bu sabah evden çikarken evde
> biraktiklarinizdan
>
> >birinin gerçekten ölecegini düsünün, dün aksaminizi
> nasil geçirirdiniz?
>
> >Ayni iletisim mi olurdu? Onunla ayni konulari mi
> konusurdunuz? Ayni
>
> >konular, tartisma ya da gerginlik konusu yaratir
> miydi? Yoksa önemsiz
>
> >hale mi gelirdi? Bu sabah evden çikarken, bu son
> görüsünüzde ona ne
>
> >derdiniz? Onun boynuna sarilmakta tereddüt eder
> miydiniz? Çok siki
>
> >sarilmaya mi, aynaya mi vakit ayirirdiniz? Ona
> "yüreginizin taa
>
> >derininden gelen bir "seni gerçekten çok seviyorum"
> demeye ne gerek var
>
> >diye düsünür müydünüz?
>
> >Onun ölecek olmasi sizin ona duydugunuz sevgiyi
> yogunlastirmaz miydi?
>
> >Burada bazi katilimcilarin agladigi olur. Belli ki
> dün aksam
>
> >yaptiklarindan bir kisminin ne kadar anlamsiz
> oldugunu simdi fark
>
> >etmislerdir.
>
> >
>
> >B: Simdi gözlerinizi açabilirsiniz, acaba kaç
> tartismamizi bu kadar
>
> >gereksiz biçimlerde yapiyoruz, kaçi gerçekten
> yasamda karsimizdakinin
>
> >varligindan daha önemli, hangilerinde "simdi
> kalbini kirdim, ama zaman
>
> >içinde ben ondan özür dilemesini bilirim?" diye
> kendi kabugumuza
>
> >çekilip tartismalari donduruyoruz. Yarattigimiz
> kirginliklari tamir
>
> >etme olanagimiz gerçekten var mi? Buna zamanimiz
> gerçekten kaldi mi?