Emrah Sanli
03-12-2009, 18:10
Öyle bir dünya ki herşeyin gerçek olduğu. Mantık üzerine oturmuş, hayallerin ağladığı…
Böyle mantık üzerinde yaşanması gereken bir hayat düşünün. Hayallerinizin elinizden alındığı, aklınızda ki tüm düşüncelerin kısıtlandığı bir dünya düşünün.
Böyle bir zamanda diziler, filmler, teknoloji, yaşam ne hale gelirdi.
Önce hayalleri elinden alınan bir bilim adamını ele alalım. Adam evli. Çok mantıklı bir eşi var. Ve adam hep hayal kurmak istiyor mesela diyor ki “ ben aids’e çare bulacağım” Bu söylendiği anda eşi şöyle cevap veriyor. “ sen yapamazsın”
Adam uğraşıyor. Elinden geleni yapıyor. Eşini dinlemiyor. Uğraşıyor, didiniyor ama başarısız oluyor. Bir daha denemek istiyor. Hayallerine kavuşmak istiyor. Ama eşi tekrar ediyor “Ben sana dedim, yapamazsın” Adam düşünüyor ve vazgeçiyor.
Bazı hastalıklar vardır. Moral ve inanç çok önemlidir. Aynı şekilde yaşaması için umut etmesi gereken bir hastanın yanında olan onun öleceğini düşünür ve onun boşa kürek çekmesini sözde söylemese bile hissettirirse hasta yatağından bile kalkamaz…
Hayalleri olmayan bir Tolkien, Jules Verne veya Oktay İhsan Anar. Ne Yüzüklerin Efendisi, ne Denizler Altında 20.000 Fersah , ne Puslu Kıtalar Atlası olurdu.
İnsanların hayallerine ket vurulsaydı. Ne cep telefonu, ne araba, ne uçak, ne ateş olurdu.
Hayalleri elinden alınan insanlar zamanla bu hale gelir. Sistemin insanı olurlar. Ne bir yazar, ne bir bilim adamı olamaz.
Bugün çok önemli, 3 Aralık Dünya Engelliler günü.
Ben bir engelliyim. Hayalleri olan bir engelli. 2.5 yaşında yürümeyi kaybettim. Anneme ölür dediler. İnanmadı. İnandırmadı.
Yaşadım. Büyüdüm. Okudum.
İlk kez bir kıza 16 yaşında çıkma teklif ettim. “ Sen sakatsın olmaz” dedi. İnanmadım, inandırmadım.
Aklınızın alamayacağı kadar sevgilim oldu. Şimdi evlendim, bir kızım var.
Hiçbir zaman yılmadım. Hep inat ettim. Siz on dakikada bir yere giderken, ben yürüyerek yarım saatte gittim ama sizin gibi vardım. Hayata tutundum. Hep hayal kurdum ve başardım.
İlk otobüse bineceğim gün, korktum. O basamakları nasıl çıkacağım diye düşünürken, inandım ve başardım. Düşünün bir otobüse binmek sizin için doğal benim için başarı.
Bazen kızıyorlar. Dikine dikine gittiğim için. Kusura bakmayın. Benim ömrüm hep zorluklarla geçti. Daha bir kere rahat edemedim. Ama hep başardım. Futbol oynayamadım. Çok istedim ama bir kere gol diyemedim. Ama futbol nasıl oynanır şimdi onu anlatıyorum.
Değerli Beşiktaşlılar. HEPİNİZİN DÜNYA ENGELLİLER GÜNÜ KUTLU OLSUN.
UNUTMAYIN BİZ BEŞİKTAŞLIYIZ. BİZ ENGELLENEMEYENLERİZ.
Sakin insanların elinden hayallerini almayın. Bırakın hayal kurup mutlu olsunlar. Hele ki benim elimden kimse hayallerimi almaya kalkışmasın. Hayallerim yaşama sebebim…
Haluk KESİM/HABER1903
Böyle mantık üzerinde yaşanması gereken bir hayat düşünün. Hayallerinizin elinizden alındığı, aklınızda ki tüm düşüncelerin kısıtlandığı bir dünya düşünün.
Böyle bir zamanda diziler, filmler, teknoloji, yaşam ne hale gelirdi.
Önce hayalleri elinden alınan bir bilim adamını ele alalım. Adam evli. Çok mantıklı bir eşi var. Ve adam hep hayal kurmak istiyor mesela diyor ki “ ben aids’e çare bulacağım” Bu söylendiği anda eşi şöyle cevap veriyor. “ sen yapamazsın”
Adam uğraşıyor. Elinden geleni yapıyor. Eşini dinlemiyor. Uğraşıyor, didiniyor ama başarısız oluyor. Bir daha denemek istiyor. Hayallerine kavuşmak istiyor. Ama eşi tekrar ediyor “Ben sana dedim, yapamazsın” Adam düşünüyor ve vazgeçiyor.
Bazı hastalıklar vardır. Moral ve inanç çok önemlidir. Aynı şekilde yaşaması için umut etmesi gereken bir hastanın yanında olan onun öleceğini düşünür ve onun boşa kürek çekmesini sözde söylemese bile hissettirirse hasta yatağından bile kalkamaz…
Hayalleri olmayan bir Tolkien, Jules Verne veya Oktay İhsan Anar. Ne Yüzüklerin Efendisi, ne Denizler Altında 20.000 Fersah , ne Puslu Kıtalar Atlası olurdu.
İnsanların hayallerine ket vurulsaydı. Ne cep telefonu, ne araba, ne uçak, ne ateş olurdu.
Hayalleri elinden alınan insanlar zamanla bu hale gelir. Sistemin insanı olurlar. Ne bir yazar, ne bir bilim adamı olamaz.
Bugün çok önemli, 3 Aralık Dünya Engelliler günü.
Ben bir engelliyim. Hayalleri olan bir engelli. 2.5 yaşında yürümeyi kaybettim. Anneme ölür dediler. İnanmadı. İnandırmadı.
Yaşadım. Büyüdüm. Okudum.
İlk kez bir kıza 16 yaşında çıkma teklif ettim. “ Sen sakatsın olmaz” dedi. İnanmadım, inandırmadım.
Aklınızın alamayacağı kadar sevgilim oldu. Şimdi evlendim, bir kızım var.
Hiçbir zaman yılmadım. Hep inat ettim. Siz on dakikada bir yere giderken, ben yürüyerek yarım saatte gittim ama sizin gibi vardım. Hayata tutundum. Hep hayal kurdum ve başardım.
İlk otobüse bineceğim gün, korktum. O basamakları nasıl çıkacağım diye düşünürken, inandım ve başardım. Düşünün bir otobüse binmek sizin için doğal benim için başarı.
Bazen kızıyorlar. Dikine dikine gittiğim için. Kusura bakmayın. Benim ömrüm hep zorluklarla geçti. Daha bir kere rahat edemedim. Ama hep başardım. Futbol oynayamadım. Çok istedim ama bir kere gol diyemedim. Ama futbol nasıl oynanır şimdi onu anlatıyorum.
Değerli Beşiktaşlılar. HEPİNİZİN DÜNYA ENGELLİLER GÜNÜ KUTLU OLSUN.
UNUTMAYIN BİZ BEŞİKTAŞLIYIZ. BİZ ENGELLENEMEYENLERİZ.
Sakin insanların elinden hayallerini almayın. Bırakın hayal kurup mutlu olsunlar. Hele ki benim elimden kimse hayallerimi almaya kalkışmasın. Hayallerim yaşama sebebim…
Haluk KESİM/HABER1903